Marja Koster (DURF): ‘Meer ambitie voor Groningen’
In de provincie Groningen start de nieuwe partij DURF. Ze doen mee aan de gemeenteraadsverkiezingen in vijf gemeenten: Groningen, Eemsdelta, Oldambt, Veendam en Midden-Groningen. De partij wil bovenal meer zelfbeschikking voor de provincie Groningen door het welzijn te verbeteren en burgers meer inspraak te geven.
Lijsttrekker in Midden-Groningen Marja Koster: ‘Ik hoop mensen te inspireren om ambitieus te zijn.’
De redactie ging in gesprek met Marja Koster, lijsttrekker van de nieuwe fractie DURF in Midden-Groningen. Wie is Marja Koster, wat motiveert haar om de politiek in te gaan en wat wil ze bereiken met haar fractie? Die vragen staan centraal in het gesprek. Het gesprek werd een persoonlijk verhaal.
DURF
DURF is een nieuwe politiek partij die meedoet met de gemeenteraadsverkiezingen in vijf Groningse gemeenten: Groningen, Eemsdelta, Oldambt, Veendam en Midden-Groningen. De partij streeft bovenal naar meer zelfbeschikking voor de provincie Groningen. ‘Dient het Groningen niet, dan doen we het niet’, is de slogan.
Marja Koster (55 jaar), is lijsttrekker voor DURF in Midden-Groningen. Ze is geboren en getogen in Hoogezand, maar heeft een half leven in Amsterdam en Almere gewoond. De levenslessen die ze onder meer daar heeft opgedaan neemt ze nu mee naar de politiek.
Naar de randstad
Op studentenleeftijd vertrekt Koster naar Amsterdam voor een hobostudie aan het conservatorium: klassieke muziek. Ze raakt geëmotioneerd als ze erover praat, want het blijkt een oude liefde die noodgedwongen tot een einde kwam vanwege een chronische blessure. Halverwege haar twintigste stopte ze met spelen. ‘Dan kom je in de samenleving en besef je dat je alleen bent opgeleid om muziek te spelen en juist dat kan niet meer.’
Koster heeft zich opnieuw georiënteerd op de samenleving. Ze is naar een uitzendbureau gestapt en begonnen als administratief medewerker bij een verzekeringsmaatschappij in Amsterdam. Enkele jaren gaan zo verder: een baan bij een callcenter en daarna een ondersteunende functie bij een juridisch adviesbureau, totdat ze aan de slag komt bij de debiteurendienst van de ambulance, wat goed beviel. ‘Je ziet veel dingen in dat werk. Mensen achter de broek aan zitten. Zorgen dat er betaald wordt.’ Ze spreekt opgetogen over het werk.
Ze raakte bedreven in de functie en als er jaren later een leidinggevende positie vrijkomt solliciteert ze. ‘Ik was de aangewezen persoon. Ik had na jaren de ervaring opgebouwd die nodig was voor de functie.’ Maar Koster was zwanger en dit was een ‘complicerende factor’ voor het management. Ze is van mening dat ze door het management als vrouw ook minder geschikt werd geacht voor de functie. Er werd besloten om een jongeman aan te stellen, die zij vervolgens moest inwerken. ‘Onrechtvaardig’ stelt Koster. Het was een belangrijke ervaring voor haar.
Na de zwangerschap raakt Koster arbeidsongeschikt: heupdysplasie. ‘Kon niet lopen, kon niet voor mijn kind zorgen en mijn partner was veel aan het werk. Het was een moeilijke tijd. In deze periode heb ik geleerd hoe het is om arbeidsongeschikt te zijn. Het is niet leuk.’ Na twee en een half jaar thuis zitten stapte Koster weer de arbeidsmarkt op.
Na een korte periode terug bij de ambulancedienst in Amsterdam verhuist ze naar Almere. Daar vindt ze haar plek bij uitzendbureau Randstad waar ze aan de slag gaat als intercedent en waar ze uiteindelijk tien jaar blijft. ‘Het is ultiem leerzaam geweest. Ik heb heel veel mensen aan het werk kunnen helpen en wel tweeduizend bedrijven bezocht.’ Ook was er een gelijkenis met het muziek spelen. ‘Je wil het hoogst haalbare, bent resultaat gericht en krijgt de vrijheid om dingen zelf creatief aan te vliegen.’
Vanaf dit punt kreeg Koster’s carrière vaart. Ze raakte later aan de slag als accountmanager bij een communicatiebureau, waar ze verhalen mocht schrijven en zaken op podium mocht zetten. Ze leeft op als ze er over vertelt. In deze branche heeft ze dan ook haar tanden gezet. Ze heeft uiteindelijk een eigen werkbedrijf opgericht voor content creation binnen een grotere holding. ‘Dit ging hartstikke goed, maar de tak had tijd nodig om winstgevend te worden en aandeelhouders waren ongeduldig. Uiteindelijk is van hogerop besloten om de stekker eruit te trekken. Doodzonde. Al deze ervaringen hebben mij het volgende geleerd: je moet het heft in eigen handen nemen.’ Koster wil niet meer afhankelijk zijn.
In 2016 verkocht ze haar huis in Almere. Back to the roots. Haar ouders in Groningen hadden mantelzorg nodig en het leven in het noorden zou rustiger zijn voor de twee kinderen, die toen 16 jaar en 8 jaar oud waren. Ook was het onderwijs in Almere niet goed volgens Koster.
Terug in Groningen
Terug in Groningen was het wennen. ‘Toen ik terugkwam in Groningen merkte ik dat mensen hier meer gelaten zijn, minder ambitieus. Het idee ‘voor een dubbeltje geboren te zijn’ leeft hier. Dit was echt wennen voor mij.’ Ze is aan de slag gegaan als communicatie-manager bij theFactor.e en later is ze haar eigen communicatie- en marketingadviesbureau Wat Is Jouw Verhaal gestart, wat ze nog altijd doet.
“Met DURF hoop ik mensen te inspireren om meer ambitieus naar zaken te kijken.”
Zelfbeschikking
Koster noemt zichzelf een ‘vrijgevochten persoon’ en in het gesprek is de sterke drang naar emancipatie voelbaar, emancipatie die volgens haar al vroeg in haar leven begon en nu een plek lijkt te krijgen in de gemeentepolitiek. Koster wil namelijk meer aandacht vestigen op het belang van Groningen.
‘Er is relatief veel armoede in hier. Veel mensen knopen de eindjes aan elkaar en we bungelen onderaan veel lijstjes. Dat is jammer en dat hoeft ook niet.’ Volgens Koster mag Groningen best wat meer hard ball spelen. ‘Je kan namelijk veel meer kansen krijgen als je inspiratie voelt. Mensen zeggen altijd: alles gaat naar de randstad. Maar we staan er zelf ook bij. Als we wat willen moeten we zelf de stok oppakken. We krijgen het niet cadeau.’ Met DURF hoop ik mensen te inspireren om meer ambitieus naar zaken te kijken, een soort zelfbeschikkingsrecht.’
Kleine overheid en meer inspraak
Wat kan de kiezer nog meer verwachten van de partij DURF? De houding naar de EU is gereserveerd: ‘Europa is goed voor handel en samenwerking, maar niet om over Groningen te regeren’.
Wat ook duidelijk klinkt bij Koster is de behoefte aan een kleine en kostenefficiënte overheid: minder regels, minder vergunningen en minder belastingen. De partij wil onder andere meer vrijheid voor woningbouw. De partij wil geen links-rechts debat, maar pragmatische politiek. ‘Ik wil kijken naar: Wat is het probleem en hoe lossen we dit op?’
Ook pleit de partij voor meer inspraak van burgers: ‘We zijn voorstander van het referendum en willen het liefst dat de uitkomsten daarvan bindend zijn. Wij hebben ook ideeën voor digitale dienstverlening, waarmee eerder inspraak van burgers kan worden georganiseerd. Waar zitten mensen nu echt op te wachten? Processen die vastlopen door gebrek aan draagvlak leiden enkel tot vertraging. Dit is zonde van tijd en geld.’
Campagne en kieslijst
De keuze om een politieke partij te starten is pas recent genomen. Het is een gigantisch drukke periode volgens Koster. ‘Als je binnen twee maanden een politieke partij wil opstarten dan betekent dit dat je weinig slaap krijgt. Iedereen moet ingewerkt worden. Het is net als een bedrijf oprichten. Maar het is leuk, want iedereen is gemotiveerd.’
‘We hebben een hele diverse lijst met kennis uit diverse branches, van psychologie en zorg tot zakelijke dienstverlening en de agrarische sector.’ Naast de kieslijst hebben we een vereniging met een brede pool aan expertise waar we uit kunnen putten.’
Waar kan de kiezer DURF de komende weken zien? Naast het flyeren en de sociale media campagnes, wil de partij met een bus door de verschillende gemeenten trekken: ‘een pop-up pub met sta-tafels om met elkaar in gesprek te gaan.’
DURF belooft een flinke dosis energie mee te nemen naar de raadzaal. De partij is uitermate jong en zal kiezers voor zich moeten winnen in de komende weken om een of meer zetels in de raadzaal te bemachtigen.
De gemeenteraadsverkiezingen zijn op 18 maart.
